Patagonia

Zo´n 10 dagen geleden namen we het vliegtuig vanuit het warme Santiago en vlogen naar het zuiden, Punta Arenas. Het werd snel duidelijk dat we een 2000 tal kilometers zuidelijker zaten en dat we short, topjes en sandalen voor efkes in de rugzak mogen laten zitten. Vanuit Punta Arenas maakten we een boottripje naar Isla Magdalena waar een pinguinkolonie van zo ongeveer 50 000 koppels zit. Onderweg zwom een groepje dolfijnen met de boot mee, een raar zicht in winterse temperaturen.
Met de bus reden we verder naar Puerto Natales waar we onze tocht in het nationaal park Torres del Paine wat voorbereidden, degelijke tent en wandelstokken gaan huren, eten inslaan, ... Van dinsdag tot zaterdag zijn we dan naar het park getrokken. Eerst een lange busrit en daarna een oversteek van een meer met de catamaran, dat was al een belevenis op zich. Patagonie is bekend voor veel wind, dat hadden we in Punta Arenas en Puerto Natales al gemerkt, maar hier in het park stak de wind er nog een tandje bij. Het water klutste over het dak en je moest je goed vasthouden. Maar we zijn goed aan de overkant geraakt. Het was al avond dus we zetten op de eerste camping ons tentje. De trekking was de moeite, we deden de bekende W, naar de gletsjer Grey, langs meren, over bergen, met prachtige zichten op besneeuwde toppen. We hadden de eerste dagen veel geluk met het weer, op de wind na dan, maar dat hoort er hier bij. Maar op de laatste dag toen we richting Mirador (zicht op ´de Torres´) gingen, begon het te regenen, verschrikkelijk, we konden er boven op de camping gelukkig een beetje schuilen in een klein 3 murig hutje, maar het bleef koud en nat. Onze tent dan toch maar opgezet in de gietende regen en waaiende wind met als gevolg een kapotte tentstok. Nog vlug een warm pastasoepje gemaakt en in onze slaapzak gekropen al voor het donker werd. Het plan was om de volgende ochtend tot de top te wandelen om de torres te zien, maar het weer besliste daar weer anders over. De regen was gestopt, maar het had snachts blijkbaar wat gesneeuwd en er hingen overal nog wolken. We besloten dus maar dat het niet de moeite was om de klim te doen en gingen naar beneden om in de hut wat op te warmen. Tot zover Torres del Paine.
Nu zitten we dus in Ushuaia, Tierra del Fuego (na een dagje busreis en de grens tussen Chili en Argentinie over te steken). En vergeet maar de reclamespotjes van de douchegel, want Ushuaia is de meest zuidelijk gelegen permanent bewoonde plaats (op Puerto Williams in Chili na) en het is hier dus koud. Maar wel mooi, het stadje ligt te midden de besneeuwde bergen. We gaan hier naar het nationaal park Tierra del Fuego gaan en laten daar dan zeker ook iets van horen.