Tussenstop: China

Na een paar dagen 'uitrusten' in Ulaanbaatar hebben we onze Transmongolische treinrit verdergezet naar Beijing. Deze keer duurde de rit 'slechts' anderhalve dag en hadden we Spaans gezelschap in onze coupe. We doorkruisten opnieuw de Gobi-woestijn nu per trein ipv per kameel.
Na de gebruikelijke paspoortcontrole, bagagecontrole en Mexicaanse griep check, was er dit keer nog extra werk aan de grens: Omdat China andere sporen heeft dan Rusland en Mongolie, moesten de wielen van alle wagons veranderd worden. De hele trein dus een grote loods in, waar elke wagon omhooggekrikt werd en er nieuwe wielen onder de trein rolden. Boeiend, maar dit duurde ook wel eventjes.


Eenmaal in Beijing aangekomen, was het wel even wennen: na de rust van Mongolie de drukte van Beijing... een stad van maar liefst 10 miljoen inwoners! Ons verblijf hier was echter maar van korte duur omdat we langer dan gepland in Mongolie gebleven waren en onze vlucht naar Nepal niet kon gewijzigd worden... Slechts anderhalve dag, waarin we toch tijd vonden om het Tienanmen plein, de (ingang van de) Verboden stad, de foodmarket te bezoeken en een daguistap naar de muur te ondernemen. We kozen voor een relatief ontoeristisch stuk van 10km, met nogal sterke up en downs. Na een zware wandeling (in 30 graden), genoten we 's avonds van een portie befaamde Pekingeend als afsluiter van ons verblijf in Beijing.
De volgende ochtend namen we het vliegtuig van Beijing naar Hongkong en van daaruit naar Kathmandu in Nepal, waar we nu nog steeds zitten.

Mongolie - deel 2

Hallo,
hier zijn we met het vervolg. Wat meer foto's nu en minder tekst.

Na het centraal deel van Mongolie, trokken we dus naar het westen. In de Bradt guide hadden we gelezen dat het daar erg de moeite was, heel anders dan de rest van Mongolie, maar het is natuurlijk ver gelegen, dus heel wat minder toeristich (dan het anders o-zo-toeristische Mongolie!). De great lake depression in het westen werd ook beschreven als unesco werelderfgoed, dus wij wouden het er op wagen de lange tocht naar het westen te ondernemen. Volgens Oggie, een van de uitbaters van de Golden Gobi die ons de toer aanboden, was het perfect mogelijk in 2 lange dagen er te geraken. Onze chauffeur en gids dachten daar iets anders over, maar na wat aandringen en nu en dan eens wat opjagen lukte het ons toch in 2,5 dag.

Dit is onze campingplaats van onderweg. Iedereen was druk in de weer met koken, tenten opzetten, foto's nemen, ...

Een typisch Mongools beeld. De moto. Hier zitten ze er met 2 op, maar we zagen er ook passeren waar 4 personen op zaten.

Eindelijk aangekomen aan de great lakes (foto getrokken van aan de rand van het meer, dus zicht op binnenland). Wel wat ontgoocheld als we wilden gaan zwemmen in het meer en het water amper tot aan onze knieen rijkte en dat voor 2 km ver, zwemmen was hier dus geen optie, pootje baden dan maar.

Een ander minpunt was dat het meer op de meeste plaatsen onbereikbaar was door moerasgebied. We kampeerden dus niet aan de oever van het meer, maar een eindje verder tussen de rotsen. Tijdens onze avondwandeling kwamen we een slang tegen (wel van klein formaat, maar toch ...)

Op wandeling een groepje kamelen gezien. Het waren tamme ...

Na de great lake depression keerden we terug, maar dan richting het zuiden. We reden langs het Altai gebergte en deden een paar leuke wandelingen in de bergen. We zagen er veel grote roofvolgels rondvliegen. En maakten savonds kampvuur met koeie- en paardestront.

We reden verder door de Gobi, de woestijn van Mongolie, eerst reden we nog door een stuk semi-woestijn, waar hier en daar toch wat zeldzame plantengroei was. In het zuiden aangekomen zaten we volop in de zandwoestijn. Hier deden we een kamelentocht. Weer niet voor iedereen zonder gevolgen. De kameel van Stijn was echt wel lui (de anderen ook, maar deze was het ergst) en als Stijn hem aanspoorde om toch vooruit te gaan, dan werd meneer de kameel boos en begon hij te spuwen. Geen speeksel, maar een geelachtig spul, dat een beetje leek op wat er vanachter ook uitkomt...

Na de sanddunes begon onze tocht terug naar Ulaanbaatar. Een tussenstop nabij de flaming cliffs.

In deze buurt zijn veel dinosaurusfossielen gevonden, onder andere het eerste nest dino-eieren ooit ontdekt, 2 vechtende dino's die werden opgeschrikt door een zandverschuiving, ... Deze fossielen bezochten we gisteren hier in het Natural History Museum in UB.

Mongolie is een enorm uitgestrekt land (zo groot als West-Europa), maar er wonen amper 2,5 miljoen mensen (waarvan meer dan de helft in UB), veel volk kom je onderweg dus niet tegen, enkel de spreekwoordelijke 2 man en een paardekop.

Mongolie - deel 1

Dag allemaal!

Hier zijn we terug van weggeweest. Gisterenavond zat onze 22-daagse rondreis door Mongolie er op. Nu blijven we nog enkele dagen in Ulaanbaatar en hebben dus wat tijd om verslag uit te brengen. Hier komt alvast het eerste deel van onze trip: Centraal Mongolie.

We vertrokken op 17 augustus, samen met Hannah en Sebastiaan, die we hadden leren kennen in de guesthouse hier in UB. We hebben de trip met chauffeur en gids (die engels spreekt en die voor ons kookte) samen vastgelegd, zodat het een beetje betaalbaar bleef. Onze eerste stop was het Hustai Nuruu National Park, gekend voor zijn wilde Takhi paarden. Daar raceten (want onze chauffeur kon er wat van!) wat rond en zagen een kudde paarden grazen en drinken. Onderweg door het park ook veel marmotten gezien die vlug hun hol inkropen als ze ons hoorden afkomen. Net buiten de grens van het park was een prachtige locatie om ons tentje op te slaan (we namen er de sprinkhanen en het ander ongedierte bij).

We vervolgenden onze weg richting de heilige berg Khognokhan, met een busje met 4 landgenoten in ons kielzog. Onderweg nu en dan moeten remmen voor een koe of paard dat nog vlug de weg wou oversteken. In de vooravond ondernamen we ondanks de naderende donkere wolken nog de tocht van onze ger (de typisch mongoolse huizen, wij sliepen in een ger bedoeld voor toeristen bij een familie) naar de heilige berg.

Aan de berg aangekomen brak de storm los en begon het hard te waaien en ook te regenen. Gelukkig kwamen onze lieftallige chauffeurs ons oppikken, zodat we nog op tijd waren voor het eten. Tijdens het avondeten was er een prachtige zonsondergang te zien, met een dubbele regenboog. Volgens Sebastian (student meteorologie) is Mongolie 'the meteorological heaven'.

De volgende dagen bezochten we nog het klooster in Kharkorum (de oude hoofdstad van Mongolie, waar nu niet veel meer van te merken is), de orkhon vallei (behoort tot het unesco werelderfgoed), de weg ernaartoe was (zoals we al gewoon zijn hier in mongolie redelijk bumpy, we staken ook een aantal riviertjes over, even ons hart vastgehouden, maar Erka en zijn busje waren perfect in staat ons daar moeiteloos over te krijgen). Daar gingen we paardrijden tot aan de orkhon waterval, een tochtje dat voor enkelen onder ons (he Stijn) niet zonder gevolgen bleef.

Na de Orkhon vallei reden we door naar de hot springs daar ergens in de buurt. Hier konden we ontspannen en ons eens deftig wassen. We moesten wel oppassen voor de eekhoorns, want die kwamen de ger binnen om de Duitsers hun caramels op te eten. De volgende dag zaten we lang in de auto om savonds aan te komen aan het 'white lake'. We hebben ondertussen al door dat Mongolen mensen zijn die alles op hun gemak doen, niet graag vroeg opstaan (toch allesins onze chauffeur niet), niet echt kunnen plannen of efficient met de tijd omgaan, elke keer stoppen als ze een collega tegenkomen op de weg, ... We hadden het er in het begin moeilijk mee, maar na een week samen op te trekken, begonnen we er ons een beetje bij neer te leggen. Aan 'het witte meer' deden we een wandeltocht naar de top van de vulkaan, we wandelden door lavavelden en langs bomen die precies door te lava groeiden. Het was een mooie wandeling, terug bij de kampeerplek konden we het meeste zweet efkes afspoelen en het frisse meer. De volgende dag begon onze tocht naar het westen, daarover later meer, in deel 2 ...

groetjes,

Stijn en Joke