Reis mee met Joke en Stijn

woensdag 23 juni 2010

Eerste weken Peru

Alweer hallo!
De berichten volgen elkaar snel op...
We zitten intussen ook al enkele weken in Peru en dus was het de hoogste tijd om ook daar eens iets over te schrijven.
Vanuit Copacabana reisden we naar Cusco, ooit het Incacentrum en nu de meest toeristische stad in Peru, vooral bekend voor het dichtbijgelegen Machu Picchu.
We kwamen er toe temidden van het ´Corpus Christi´ feest en op de plaza de armas waren er de hele dag parades. We zagen de verkoopsters van alle sectoren van de markt, verschillende schoolklassen en iedereen die zijn steentje wou bijdragen aan het feest. Alle deelnemers droegen prachtige traditionele kledij en toonden ons hun beste danskunsten.

Vanwege problemen met onze hostel, het "tourbureau" en wegblokkades door een grote staking konden we niet onmiddellijk naar Machu Picchu vertrekken. We vonden echter een prachtig alternatief: het Manu nationaal park in de jungle. Dit ´park´ is ongeveer 2x zo groot als Zwitserland en staat bekend voor zijn natuurpracht. De uitstap duurde een week, maar we brachten eigenlijk maar 3 dagen in de kernzone van het natuurreservaat door. Jaarlijks bezoeken maar ongeveer 1500 mensen deze kernzone want de meeste toeristen komen niet verder dan de culturele zone van het reservaat. Omdat er in kernzone geen dorpen zijn en er veel minder boten varen, leven er hier veel meer dieren. We zagen schildpadjes zonnen, papegaaien overvliegen, toekans uitrusten in de boomtoppen, ooievaars en reigers pootje baden, apen slingeren aan de lianen, reuze-otters vis vangen, een capybara wegvluchten, kaaimannen slapen op de strandjes en kleurige vlinders fladderen. Tijdens de avondwandelingen botsten we oa. op schorpioenen, een witte tarantulla, spinachtigen ter grootte van een bord en allerlei andere ´leuke´ insecten. We kregen van Sylvia, onze gids, ook wat geschiedenisles over het park en leerden zo dat het grootste deel van het park ´verboden terrein´ is voor iedereen. Hier zouden nog indianenstammen leven die nog nooit in contact zijn gekomen met de ´moderne beschaving´.

Na deze unieke ervaring in het Manupark keerden we terug naar Cusco, waar de stad zich klaarmaakte voor het volgende festival: Inti Raymi, oftewel het Incafeest ter ere van de zon. Dit konden we uiteraard niet missen en we zagen naast een hele hoop dansen van de 4 Incaprovincies ook hoe de opperinca en zijn helpers voorspellingen maakten voor het komende jaar op basis van de smaak van de chicha, de rook van de cocablaadjes en het bloed van een geofferde zwarte lama.

De dag erna brachten we door op de bus op weg naar Aguas Calientes, het Machu Picchu dorp. Daar brachten we een nachtje door en de volgende ochtend vroeg stonden we om 4u al aan te schuiven om de bus te nemen naar de ruïnes. Enkel de eerste 400 bezoekers mogen immers Waynu Picchu, de berg achter Machu Picchu, beklimmen en dat wilden we graag doen. Achteraf bleek echter dat het niet nodig was om hiervoor zo vroeg op te staan. Samen met nog zo´n 1000-tal andere bezoekers zagen we de zon opkomen en genoten we van de pracht van de ´lost city´.

woensdag 16 juni 2010

Bolivia deel 2: Villa Tunari - El Choro trek - Titicacameer

Hola chicos y chicas!

Intussen hebben we Bolivia achter ons gelaten en zijn we Peru binnengetrokken, het laatste land op ons lijstje en waarschijnlijk ook het laatste land voor we huiswaarts keren.
Via Cochabamba trokken we naar het jungledorpje Villa Tunari. We waren van plan om van daar een boottocht te maken, dieper de jungle in, maar dat bleek niet zo evident en zou volgens de locals ook niet echt de moeite zijn. We hielden het dus maar aan een bezoekje aan Inti Wara Yassi, het plaatselijke dierenpark waar mishandelde wilde dieren worden opgevangen. Vrijwilligers van over de hele wereld ontfermen er zich oa. over aapjes, papegaaien, puma en beer. De laatste 2 kregen we jammer genoeg niet te zien (ze waren op wandeling) maar de aapjes kropen wel tot op onze schouders (en zochten naar vlooien in Jokes haar).
We keerden terug naar La Paz om er de Chorotrek voor te bereiden. Dit was een 3-daagse wandeling over een oud Incapad. De eerste dag hadden we jammer genoeg regen maar de laatste 2 dagen hadden we prachtig weer. Stijn z´n bergschoenen begaven het onderweg (al na een half uur) en hij liep dus 3 dagen met natte voeten. Na het vele afdalen en enkele steile klims kwamen we aan in Coroico, waar we genoten van een (helaas) ijskoud zwembad en we vaststelden dat we in een kwartier volstonden met 10-tallen muggenbeten.

Onze laatste dagen in Bolivia brachten we door aan het Titicacameer, het grootste hoogst gelegen meer ter wereld. We bezochten Copacabana en Isla del Sol, de geboorteplaats van de zon volgens de Inca´s.

maandag 31 mei 2010

La Paz, Potosí, Tupiza, Parque de Reserva Nacional de Fauna Andina, Salar de Uyuni, Sucre, Cochabamba

Hey!
We reizen inmiddels al meer dan 2 weken door Bolivia, tijd dus voor een blogupdate. Vanuit Putre staken we de grens over naar La Paz, de hoogste hoofdstad ter wereld (al is het dan onofficieel, want eigenlijk is Sucre de echte hoofdstad van Bolivia). Onderweg merkten we direct het verschil met Chili en Argentinië. De huizen zien er veel armoediger uit (en vele staan onafgewerkt), de wegen zijn in veel slechtere staat en door de vele kraampjes en het chaotische straatleven waanden we ons weer even in Nepal of India. Bolivia is dan ook het 2e armste land van Zuid-Amerika.
In La Paz sliepen we in de wijk ´Mercado Buenos Aires´, waar veel Aymara-mensen wonen, een van de oorspronkelijke volkeren van Bolivia. Hier stond het marktleven precies zelden stil, op enkele uurtjes ´s nachts na. ´s Avonds laat werden de kraampjes gewoon ingepakt met plastiek en touw, zodat alles direct klaar stond voor de volgende dag. Op de centrale plaza deden we mee met de locals met het duiven voeren en ijsjes, fruitsla en nootjes eten, de gelatinebekers lieten we voor hen.
Behalve het stadscentrum bezochten we ook Tiwanaku, de belangrijkste archeologische site van het land, maar dat was een teleurstelling. Veel meer dan enkele hoopjes stenen en een zandheuvel die ooit een piramide was, was er niet te zien.
Vanuit La Paz namen we de nachtbus naar Potosí, ooit één van de rijkste steden ter wereld. Nergens ter wereld is er immers meer zilver bovengehaald dan uit de mijnen van Potosí. De mijnen zelf bezochten we niet omdat er nogal veel controverse is rond de mijnbezoeken. De mijnwerkers werken er nog in dezelfde erbarmelijke omstandigheden als 100 jaar geleden en om dan als ´rijke´ toerist naar hen te gaan kijken, vonden we niet zo´n goed idee.
Via een lange busrit over een zeer stoffige zandweg (lees droge rivierbedding omdat ze aan de weg aan het werken waren) reden we verder naar Tupiza in het zuiden van Bolivia. Dit was onze vertrekplaats voor een 4-daagse jeeptocht over de hoogvlaktes van de Andes. Samen met 3 Canadese studenten, een kokkin en een chauffeur brachten we 4 dagen door temidden van lama´s, vicuña´s, besneeuwde vulkanen, bevroren riviertjes, lagunes in alle kleuren van de regenboog, geisers en de grootste zoutvlakte ter wereld. Overdag scheen de zon en was het draaglijk, ´s nachts echter daalde de temperatuur tot ver onder het vriespunt (-15). Hier bleek ook nog eens dat Bolivia niet het meest luxueuze land is: er was geen verwarming of warm water in de slaapplekken. Onze slaapzakken en thermisch ondergoed kwamen goed van pas...
De zoutvlakte zelf was prachtig, wit zover je kon zien, met hier en daar een soort van eiland waar een hoop cactussen groeiden.
Na de 4-daagse namen we de bus naar Sucre, de zogenaamd mooiste stad van het land, wij vonden ze niet zo heel bijzonder en vergaten er foto`s te nemen. Dit zegt misschien meer over ons, die geen stadsmensen zijn, dan over de schoonheid van de stad. We maakten er een daguitstapje naar Tarabuco, een lokaal dorpje waar elke zondag een artesanale markt gehouden wordt.
Nu zitten we in Cochabamba, vanwaar we morgen de tuffi nemen naar een klein dorpje dat aan de rand van de jungle ligt.