La Paz, Potosí, Tupiza, Parque de Reserva Nacional de Fauna Andina, Salar de Uyuni, Sucre, Cochabamba

Hey!
We reizen inmiddels al meer dan 2 weken door Bolivia, tijd dus voor een blogupdate. Vanuit Putre staken we de grens over naar La Paz, de hoogste hoofdstad ter wereld (al is het dan onofficieel, want eigenlijk is Sucre de echte hoofdstad van Bolivia). Onderweg merkten we direct het verschil met Chili en Argentinië. De huizen zien er veel armoediger uit (en vele staan onafgewerkt), de wegen zijn in veel slechtere staat en door de vele kraampjes en het chaotische straatleven waanden we ons weer even in Nepal of India. Bolivia is dan ook het 2e armste land van Zuid-Amerika.
In La Paz sliepen we in de wijk ´Mercado Buenos Aires´, waar veel Aymara-mensen wonen, een van de oorspronkelijke volkeren van Bolivia. Hier stond het marktleven precies zelden stil, op enkele uurtjes ´s nachts na. ´s Avonds laat werden de kraampjes gewoon ingepakt met plastiek en touw, zodat alles direct klaar stond voor de volgende dag. Op de centrale plaza deden we mee met de locals met het duiven voeren en ijsjes, fruitsla en nootjes eten, de gelatinebekers lieten we voor hen.
Behalve het stadscentrum bezochten we ook Tiwanaku, de belangrijkste archeologische site van het land, maar dat was een teleurstelling. Veel meer dan enkele hoopjes stenen en een zandheuvel die ooit een piramide was, was er niet te zien.
Vanuit La Paz namen we de nachtbus naar Potosí, ooit één van de rijkste steden ter wereld. Nergens ter wereld is er immers meer zilver bovengehaald dan uit de mijnen van Potosí. De mijnen zelf bezochten we niet omdat er nogal veel controverse is rond de mijnbezoeken. De mijnwerkers werken er nog in dezelfde erbarmelijke omstandigheden als 100 jaar geleden en om dan als ´rijke´ toerist naar hen te gaan kijken, vonden we niet zo´n goed idee.
Via een lange busrit over een zeer stoffige zandweg (lees droge rivierbedding omdat ze aan de weg aan het werken waren) reden we verder naar Tupiza in het zuiden van Bolivia. Dit was onze vertrekplaats voor een 4-daagse jeeptocht over de hoogvlaktes van de Andes. Samen met 3 Canadese studenten, een kokkin en een chauffeur brachten we 4 dagen door temidden van lama´s, vicuña´s, besneeuwde vulkanen, bevroren riviertjes, lagunes in alle kleuren van de regenboog, geisers en de grootste zoutvlakte ter wereld. Overdag scheen de zon en was het draaglijk, ´s nachts echter daalde de temperatuur tot ver onder het vriespunt (-15). Hier bleek ook nog eens dat Bolivia niet het meest luxueuze land is: er was geen verwarming of warm water in de slaapplekken. Onze slaapzakken en thermisch ondergoed kwamen goed van pas...
De zoutvlakte zelf was prachtig, wit zover je kon zien, met hier en daar een soort van eiland waar een hoop cactussen groeiden.
Na de 4-daagse namen we de bus naar Sucre, de zogenaamd mooiste stad van het land, wij vonden ze niet zo heel bijzonder en vergaten er foto`s te nemen. Dit zegt misschien meer over ons, die geen stadsmensen zijn, dan over de schoonheid van de stad. We maakten er een daguitstapje naar Tarabuco, een lokaal dorpje waar elke zondag een artesanale markt gehouden wordt.
Nu zitten we in Cochabamba, vanwaar we morgen de tuffi nemen naar een klein dorpje dat aan de rand van de jungle ligt.

Lokale vrouw op de plaza in La Paz

Zicht op La Paz en de berg Illimani

Een van de 10-tallen kerkjes in Potosí

Plaza in Potosí, met op de achtergrond de zilvermijn




Een zichtje van de Reserva Nacional de Fauna Andina (op de hoogvlaktes)


Laguna Colorada




Jeeps repareren is mannenwerk…

…de vrouwen kijken toe






Onze kokkin, mamie


Treinkerkhof in Uyuni

Cafayate - San Pedro de Atacama - Putre

We verkenden het wijndorpje Cafayate per fiets, we gingen met andere woorden hier en daar een wijntje proeven. Cafayate beviel ons wel, maar we hadden ons busticket naar San Pedro al geboekt en konden dus jammergenoeg maar een dagje blijven.
Het Andesgebergte is een van de hoogste bergketens ter wereld, en dat hebben we gevoeld. De grensovergang tussen Argentinië en Chili ligt op zo´n 4600m hoogte en het gebrek aan zuurstof zorgde voor duizeligheid, hoofdpijn en een beetje misselijkheid. We dachten dat we het aankonden zonder onze pilletjes, maar blijkbaar waren we nog niet genoeg aangepast. Aangekomen in San Pedro zaten we weer een stukje lager en was het heerlijk warm. Overdag althans, want San Pedro ligt in de Atacamawoestijn (de droogste woestijn ter wereld) en ´s nachts daalt de temperatuur tot onder het vriespunt. Dit merkten we vooral de avond toen we gingen sterrenkijken bij een fransman die zich daar gevestigd heeft samen met een aantal megatelescopen. We konden er genieten van een prachtige sterrenhemel, San Pedro heeft immers een van de helderste sterrenhemels ter wereld. In de omgeving maakten we nog een aantal uitstapjes en zagen er zoutvlaktes met flamingos, besneeuwde vulkanen, lagunas, maanlandschappen en de hoogste geisers ter wereld, waar het om 7u ´s morgens -12 was, bitterkoud dus. Gelukkig was er een warmwaterbron waar Jokes voeten konden ontdooien.
We trokken verder naar het uiterste noorden waar we een paar dagen in Putre (3500m) verbleven. We sliepen in een kleine hostel bij Oriol, die ook onze gids was. We zagen enkele van de mooiste landschappen die noord - Chili te bieden heeft en leerden het verschil kennen tussen llama´s, alapca´s, guanaco´s en vicuña´s. Hier hadden we het geluk elektrische dekens te hebben, zodat we ´s nachts geen last hadden van de kou. In de buurt van het dorpje waren er ook warmwaterbronnen, waar we genoten van de warme baden die we voor ons alleen hadden.
Morgen verlaten we Chili en reizen door naar La Paz.











vicuñas
een guanaco


llama Lolly aan politiecontrolepost


vulkaan Parinacota
alpaca´s

Nog meer Salta...

Voor een Engelstalig verslag van onze tocht met de auto rond Salta (en meer foto´s), neem eens een kijkje op de blog van Martin en Angela:
http://on-the-road.travellerspoint.com/11/

Buenos Aires, Iguazu en Salta

Hola chicos y chicas,
tis intussen alweer een 2-tal weekjes geleden dat we nog eens iets van ons lieten horen... tijd dus voor een update.
Zoals gezegd in ons laatste bericht namen we de nachtbus naar Buenos Aires. Na een rit met weinig slaap kwamen we aan in de Argentijnse hoofdstad waar we ons door een taxi lieten afzetten aan de Marriott. Het was even wennen... van de boerderij naar een 5-sterrenhotel, maar uiteraard klaagden we niet. In Buenos Aires verkenden we de verschillende wijken te voet en met de metro.
Microcentro, het centrum van de stad met de bekende winkelstraat Florida, het centrale plein Plaza de Mayo en het regeringsgebouw, de Casa Rosada.
La Boca, met z´n huizen en restaurants in allerlei kleuren.
San Telmo, dat bekend staat voor de antiekwinkeltjes en leuke steegjes.
Recoletta, waar we het kerkhof met onder andere het graf van Evita Perron bezochten.
Op straat zie je behalve straatmuzikanten ook tango-optredens, maar we gingen ook naar een echte (toeristische) tangoshow kijken en probeerden zelf enkele pasjes.

Vanuit Buenos Aires namen we de bus (17u) naar Puerto Iguazu, om er de bekende watervallen te bezoeken. Aangezien het de hele week had geregend, waren de watervallen nog indrukwekkender dan gewoonlijk. Per seconde stortte er ongeveer 13 miljoen liter water naar beneden. De watervallen vormen de grens tussen Argentinië en Brazilië en dus maakten we ook een daguitstap naar Brazilië. Aan Argentijnse kant zie (en voel) je de watervallen van dichtbij en aan Braziliaanse kant heb je een mooi overzicht van het geheel.

We kropen daarna voor een dagje (om exact te zijn, 23u) op de bus naar Salta, in het noordwesten van Argentinië. Samen met een Nieuw-Zeelands/Brits koppel huurden we een auto en verkenden de ruime omgeving. We volgden de route van de ´Tren a las nubes´tot we op meer dan 4000m letterlijk in de wolken zaten, we werden getroffen door een bliksem (volgens Joke en Angela), reden langs uitgestrekte zoutvlaktes en woestijnen met reuzencactussen en bezochten enkele pittoreske dorpjes onderweg.

Morgen rijden we nog voor een 2-tal dagen naar Cafayate om er wijn te gaan proeven en dan verlaten we Argentinië, dit keer voor de laatste keer. We plannen om nog een week of zo in het noorden van Chili door te brengen om dan door te reizen naar Bolivië.

En nee hoor, we zijn het reizen nog niet moe! Elke dag ontmoeten we nieuwe mensen, ontdekken we nieuwe plekken en beleven we nieuwe dingen.