ABC

Namaste,

We zijn hier weer met een beetje nieuws van ergens op de wereld, deze keer vanuit Pokhara (Nepal), waar we sinds gisteren terug aangekomen zijn na onze 9-daagse trekking. Het is hier trouwens superwarm, te warm om iets te doen, gelukkig hebben ze in het internetcafe een ventilator.
Onze trekking dus, die begonnen we 10 dagen geleden samen met onze ‘drager’ Sabin (inderdaad, rare naam voor een jongen, maar in Nepal kan het). Trekkings worden hier meestal gedaan met drager en/of gids en omdat we aan het Baikalmeer nogal hebben afgezien met onze zware rugzakken dachten we, we nemen een drager, op die manier steunen we ook een beetje de lokale bevolking.
We startten hier in Pokhara, namen de taxi naar het busstation en van daaruit gingen we met een lokale bus naar Naya Pul, de bus was nog ‘lokaler’ dan degene die we de dag ervoor vanuit Kathmandu naar Pokhara namen (maar dit is nog een verhaal apart). Wij hadden gelukkig een zitplaats op de bus, maar die was kletsnat door de regen van de vorige avond, onderweg werden er voortdurend mensen bijgepropt, en we kregen ook gezelschap van een geit. Het is hier trouwens heel normaal dat geiten in of op de bus worden gestoken, we zagen ook al bussen waar de zetels uit verwijderd waren en waar varkens mee vervoerd werden. Mensen die in de bus geen plaats meer hebben, die kruipen gewoon bij de valiezen en geiten boven op het dak van de bus.


In Naya Pul begon onze trek. We kochten elk nog 2 stokken voor 20 cent het stuk en konden goed uitgerust vertrekken. De eerste dag viel goed mee, het pad ging op en neer, dus was nog niet al te lastig. We hadden goed weer, een beetje te warm misschien, want het zweet stroomde overvloedig van ons. ‘s Avonds sliepen we zoals elke nacht in een lodge (laat je niet misleiden door het woord, want het is onvergelijkbaar met wat ze in Namibie een lodge noemen). We sliepen in een klein kamertje dat van de andere gescheiden is door een dun muurtje en waar door de gaatjes en spleetjes maar al te graag leuke beestjes naar binnen kruipen. Maar goed, wat wil je nog meer voor 2 euro. In de ‘dining hall’ van de lodge kan je ‘s avonds en ‘s morgens eten. Je merkt dus dat er aan onze trek geen tent en gasvuurtje aan te pas kwam. Ze noemen de populaire treks hier ook wel de tea house treks, omdat je in ieder dorp (die op grotere hoogte meestal enkel bestaan uit lodges) kunt eten en slapen.

Ons eerste doel tijdens de trek was Poonhill, een uitzichtspunt, waar je ’s morgens bij zonsopgang normaalgezien kunt genieten van een prachtig zicht op de annapurna bergen. Wij hadden niet zoveel geluk, want vanaf dag 2 van de trek hadden we geen zo’n goed weer meer. Wandelen in de mist en de bergen in de wolken, het was niet zo heel erg leuk. Poonhill ging dan ook aan onze neus voorbij.

Maar we vervolgden onze weg naar de top (niet van de berg, maar van onze trek), Annapurna Base Camp (ABC). We leerden wat andere trekkers kennen, we zagen de Nepalese cultuur en natuur, we ontdekten de toffe bloedzuigers, ... De volgende dagen nog steeds geen al te best weer, maar naarmate we hoger kwamen hadden we meer geluk. Dat hoger komen had ook negatieve gevolgen, de hoogteziekte, die we allebei in lichte mate hebben leren kennen. Al ons zweet, onze spierpijn en afzien werd om 6u ’s morgens op dag 6 beloond door een heldere hemel en een prachtig zicht op alle bergen om ons heen.



En dan waren we klaar om terug af te dalen. Dit ging iets vlotter dan het stijgen, al zaten er toch nog meer dan genoeg bergops tussen. De knietjes begonnen dit te voelen. En gisteren kwamen we dus moe maar voldaan terug aan in Pokhara.

Meer foto's volgen later (wanneer we een snellere pc gevonden hebben)