Pucon en dan terug naar Argentinië

... en de Puelche was ons goed gezind. Toch in ieder geval de volgende dag, want dan beklommen we de vulkaan Villarrica onder een helderblauwe hemel met veel zon. De klim was serieus, maar aangezien we mee waren met een bende Israeliers lag het tempo superlaag. Toen we bijna de sneeuw bereikten konden we gelukkig opsplitsen en gingen wij met een Zweed en een gids voorop, nog efkes doorbijten tot we aan de top waren. We hadden een soort ijshouweel mee voor het geval we zouden vallen. Op de top konden we al vlug ruiken dat we dicht bij het kratermeer waren. Als we wat geduld hadden zagen we af en toe wat lava opborrelen, spectaculair! Het leukste van de tocht moest dan nog komen, want om naar beneden te gaan konden we in het stuk met sneeuw gewoon op onze poep glijden, ging vééel vlugger dan omhoog klimmen! De volgende dag was het weer ons minder goed gezind en bleven we een dagje binnen, onze schoenen waren nog kletsnat van de sneeuw die er bij het glijden inkroop en voor sandalen was het te koud. Maar een lekkere brownie en een filmke maakten de dag goed. De volgende dag was er weer zon en wandelden we naar een prachtige waterval. Heel hoog en echt spectaculair, en totaal niet toeristisch, we waren er helemaal alleen.
Vanuit Pucon namen we de nachtbus naar Santiago en daarna de bus richting Mendoza (terug naar Argentinië dus). We moesten een stukje Andes over, geen tunnel, maar wel vele haarspeldbochten door een mooi berglandschap, we passeerden niet ver van de hoogste berg van Amerika, maar zagen hem jammergenoeg niet.
Mendoza, dé wijnstad van Argentinië, wat kan je er dan ook anders doen dan wijn gaan proeven... We huurden er een fiets en bezochten het wijnmuseum van Maipu en een aantal bodega´s in de buurt.
Na een paar dagen Mendoza sprongen we weer de bus op en een 6-tal uur later kwamen we aan in San Agostin de Valle Fértil, een dorp waar niet zoveel toeristen komen. Het dorp is wel ideaal gelegen om Valle de la luna (of Ischigualasto) te bezoeken. Een natuurpark waar veel dinosaurusfossielen zijn teruggevonden en waar water door de jaren heen heeft gezorgd voor speciale rotsformaties. Al even mooi was het nabijgelegen Talampaya met een canyon in rode zandsteen. We bleven er een nachtje kamperen om te kunnen genieten van de mooie kleuren bij zonsondergang en -opgang en van de vele sterren die snachts te zien zijn in de woestijn.
Weer een heel aantal uur bussen verder stonden we in Córdoba. In de stad zelf bezochten we een aantal kerkjes, de kathedraal en 'Manzana Jesuitica'. In Jesus Maria gingen we nog wat meer Jezuïtensfeer opsnuiven en bezochten we 2 jezuïten estancias. Dit zijn een soort boerderijen die na de kolonisatie door de Jezuïeten werden opgericht en waar wijn of andere producten werden geproduceerd, waarvan de opbrengst naar de Jezuïtencolleges ging.
Vorig weekend gingen we naar een actieve estancia ergens in het hol van Pluto(wel niet van de jezuïten dit keer) waar we vooral genoten van de rust. Op de estancia hadden ze 20 paarden die vrij rondliepen op het landgoed, 100 koeien die ook tussen de bosjes te vinden waren, een 20tal geiten en konijntjes. We maakten er een uitstapje met de paarden, melkten een geit en gingen kruiden zoeken.
Vanavond nemen we de nachtbus naar Buenos Aires.
Wordt vervolgd...

beklimming van de vulkaan


onderweg naar Argentinië

Ischigualasto




Talampaya



kerk Córdoba

estancia van de jezuïten

op de boerderij